Το αίνιγμα της πρόθεσης … Ναρκισσισμός

Πολύ συχνά έχω δεχτεί τα εξής ερωτήματα:
«Κατανοεί ο ναρκισσιστής πόσο κακό κάνει;
Έχει επίγνωση για τον πόνο που προκαλεί και συνεπώς ενεργεί με εσκεμμένη κακία ή είναι ένα άτομο που ενεργεί ασυνείδητα υποκινούμενο από ένα νοσηρό ένστικτο ; «

Ένα ψυχολογικό αίνιγμα!

Θα έδινα σε αυτό το ερωτηματικό, τον τίτλο: «Το αίνιγμα της Ναρκισσιστικής Πρόθεσης». Είναι αίνιγμα επειδή δεν επιτρέπει μια σαφή απάντηση, αλλά κυρίως επειδή κάθε λύση στο ερώτημα, θέτει νέα προβλήματα και ενισχύει την εμμονή των θυμάτων για τον ναρκισσιστή.
Στην πραγματικότητα, όπως κάθε ψυχοπαθολογία, το σύστημα της συναισθηματικής εξάρτησης είναι ένα κλειστό κύκλωμα που αυτοτροφοδοτείται και το οποίο πηγαίνει πέραν της ορθολογικής σκέψης, σε σημείο να παραμένει αμετάβλητο ακόμη και μπροστά στο προφανές και στη πιο αυστηρή λογική.

Μερικά «θύματα» θέλουν να ξέρουν πως έχουν να κάνουν με ένα υγιές άτομο,
για να συνεχίσουν την αυτοθυσία και τη συντριβή του εαυτού τους, εξαιτίας της αδυναμίας να αποδεχθούν τη θλιβερή πορεία ή το τέλος της σχέσης.
Άλλα πάλι,προσπαθούν να επιβεβαιώσουν ότι έχουν να κάνουν με έναν άρρωστο για να προσπαθήσουν να τον θεραπεύσουν ή να τον πείσουν να αναζητήσει θεραπεία με σκοπό στη συνέχεια, να ζήσουν μαζί του την ιδανική αγάπη.
Έχοντας αυτά υπόψη, είτε η απάντηση στο αίνιγμα είναι «Ναι, είναι άρρωστος» είτε είναι «Όχι», δεν αλλάζει την ουσία της συναισθηματικής εξάρτησης, αλλά μπορεί, αντίθετα, να αυξήσει ακόμη περισσότερο την εμπλοκή του θύματος.

Ωστόσο, γνωρίζοντας καλά, πως η απάντησή μου στο αίνιγμα δεν θα είναι με κανένα τρόπο «θεραπευτική», μπορώ να πω ότι ο παθολογικός ναρκισσιστής
δεν έχει ως επί το πλείστον επίγνωση των συνεπειών της συμπεριφοράς του, ακόμη και όταν η συμπεριφορά του φαίνεται ηθελημένη και προγραμματισμένη. Είναι περισσότερο η αντανάκλαση μιας διαταραχής προσωπικότητας παρά σκόπιμη ενέργεια.

Οι κλινικοί ερευνητές συμφωνούν ομόφωνα σε ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό του ναρκισσιστή: την έλλειψη ενσυναίσθησης, ή την αδυναμία να ερμηνεύσει σωστά και να αισθανθεί τα συναισθήματα των άλλων.
Αυτό από μόνο του εξηγεί γιατί ο παθολογικός νάρκισσος μπορεί να λειτουργήσει καταστροφικά, χωρίς να αντιμετωπίζει σημαντικές ενοχές και χωρίς να κατανοεί την βαναυσότητα των συναισθηματικών αλληλεπιδράσεών του.

Η παγίδα που βυθίζει τους συναισθηματικά εξαρτημένους συντρόφους του στην κατάθλιψη και στον εξευτελισμό του ίδιου εαυτού τους, είναι η προσπάθεια να εξηγήσουν τα κίνητρά του σύμφωνα με τη δική τους συναισθηματική σκοπιά και να εκλογικεύσουν με  εμμονή τα βάσανα στα οποία υποβάλλονται, με βάση την εσφαλμένη υπόθεση ότι σχετίζονται με ένα «υγιές» άτομο «, που συχνά μάλιστα, θεωρούν ότι είναι πιο ισορροπημένο και καλύτερο από άλλα.
Το αποτέλεσμα αυτής της «λογικής παγίδας» είναι να κατηγορούν τον εαυτό τους και να κάνουν τα πάντα για να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις του ναρκισσιστή ελπίζοντας να κατακτήσουν την αγάπη του.

‘Όμως όχι, ο παθολογικός ναρκισσιστής δεν ενεργεί τόσο καταστροφικά επειδή υποκινείται από την ανεπάρκεια του συντρόφου του.
Λειτουργεί λόγω των στρεβλώσεων στον  συναισθηματικό του τομέα.
Πίσω από την «μεγαλειώδη» εμφάνιση του, κρύβει ένα παιδικό Εγώ γεμάτο πόνο και θυμό, φυλακισμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα και ανίκανο να αγαπήσει.

Έτσι λοιπόν αντί τα «θύματα» να συνεχίζουν να αναρωτιούνται μέσα στο παραλήρημα της αγάπης, ποιος είναι το «τέρας» που τα στοιχειώνει και τα συνθλίβει, θα μπορούσαν να αναρωτηθούν μπροστά από έναν καθρέφτη:
«Ποιος είμαι; Πώς μπορώ να σώσω τον εαυτό μου από αυτή την κατάσταση; »
και να ξεκινήσουν να χτίζουν εμπιστοσύνη και ασφάλεια στον εαυτό τους, για να βρουν μια νέα ισορροπία και να ανταποκρίνονται με ικανοποιητικό τρόπο στην ανάγκη τους για σχέση.

Advertisements